pornjk.com tube600.com xpornplease.com redtube.social porn600.me porn800.me watchfreepornsex.com tube300.me
By maart 4, 2020 12:01 pm Lees verder →

Roerdaljournaal.nl: Posterholt in de Tweede Wereldoorlog (deel 5) (Wist u…week 10 in 2020)

Wist u…

…dat we de serie ‘Posterholt in de Tweede Wereldoorlog’ vervolgen met deel 5, en daarbij staat het Posters Ursulinenklooster en opleidingsinstituut in het middelpunt van de belangstelling. Want daar kregen enkele honderden, misschien wel duizend evacués tijdens WO II onderdak; zeker toen de verhuizing van 5000 inwoners van Susteren en nog eens honderden uit de Duitse grensstreek van (Duitse) hogerhand bevolen werd.

…dat intussen ook de Posterse Polak-verzetsgroep moest verkassen van het ouderlijk huis Maessen naar dezolder bij de Ursulinen. Een Duitse officier eiste namelijk inkwartiering bij de ouders Maessen… En zo dichte bij de vijand verzets-operaties uitvoeren was niet mogelijk. Zeker niet met het beluisteren van radioberichten, het maken, verspreiden en koerieren van boodschappen. Enzovoorts.

…dat zo’n inkwartiering van Duitsers bij veel Posterse gezinnen gebeurde. Meer dan eens bleek ook dat deze militairen, net als veel inwoners uit de aanpalende grensstreek, helemaal niet achter de nazi-denkbeelden en nazi-acties stonden. Sterker nog, er ontstonden vaak onderlinge vriendschappen. De Duitse militairen hielpen vaak de Posterholtenaren en anderen, door bijv. bonnen voor etenswaren te regelen, zelfs te bemiddelen en te waarschuwen bij razzia’s.
.
..dat er voorbeelden genoeg zijn. Zo werd de 56-jarige vader Tinus Janssen (“Tinus van de Sjmeed”) niet samen met zijn zonen in Duitsland te werk gesteld, dankzij de interventie van een bij de Janssens ingekwartierde Duitse militair. Een ander voorbeeld. Thei Willems uit de Boomstraat verhaalt: “Er zouden mensen uit Susteren als evacués komen, maar het waren 2 gezinnen uit het Duitse Isenbruch”. Al gauw ontdekte de familie Willems ook dat deze Duitse evacués mensen waren wie “du und ich”, met dezelfde zorgen, en… gedachten over het gehate Nazi-regime, dat hen thans verdreven had. “Met 9 man erbij was het behelpen, maar we hebben ook gelachen en veel rozenhoedjes gebeden. Honger hebben we eigenlijk niet geleden en mesen uit Isenbruch hadden net voor hun vertrek geslacht en veel vlees bij zich voor allen”.

…dat de haat tegen het Duitse regime diep zat, bleek ook bij de moeder van schrijver dezes. Zij was afkomstig van Neuhaaren bij “de Kloes” – even over de grens bij Echterheide – en moest toezien hoe haar Duitse nicht Soffie allesbehalve zachtzinnig vervolgd werd, omdat zij als schooljuf weigerde het kruis in het klaslokaal te vervangen door een portret van Hitler. Ergo was nog toen twee wat minder begaafde neven van mijn moeder, ook wonend aan “de Kloes”, als jonge jongens op last van Hitler gecastreerd werden: alleen het zuiver Arische ras mocht zich van de Führer voortplanten…. Vanwege dit soort wandaden groeide de haat tegen het Hitler-regime en volgelingen alleen maar, ook in Duitsland en zeker ook in deze grensstreken.

…dat we thans terugkeren naar het klooster: de Polak-verzetsgroep kon nu zijn werk blijven doen met hun typemachine, stencilmachine (voor berichten te vermenigvuldigen), radiozender etc. Voor hen is er nu een schuilplaats in de grote slaapzaal op zolder van het klooster en wel in de schuine wandkasten onder het pannendak, ver genoeg van de benedenverdieping.
.
..dat echter spoedig bleek dat ze ook hier niet al te veilig zaten. Want in de nacht van 25 op 26 oktober worden de zusters ‘s nachts om half één uit bed geklopt door de Sicherheitsdienst. Mère Gabriël l beschrijft het bezoek in haar dagboek:”Alle Schwester ankleiden und sofort herunter kommen”, klinkt het commando. “Kein Widerspruch, oder Aussrede!”, brult hij.

…dat dan een speech volgt, ,waarin de commandant van het zestal eventueel uiterste maatregelen aankondigt. Tegen moeder overste, mère Emérence, briest hij dat hij opdracht heeft om huiszoeking te doen omdat er Rijksduitsers en civiele onderduikers ondergedoken zouden zitten. Moeder overste zegt van niets te weten en zegt dat ze hun gang kunnen gaan… “Liegt u dan kan dat uw beider dood betekenen”, bijt hij haar en mère Assistant nog toe.

…dat de situatie steeds penibeler wordt wanneer ook nog een van de Nazi’s op de trap een persoonsbewijs van een jonge kloosterbroeder vindt. Vier bange uren volgen; de Duitsers werken grondig lopen trap op trap af op en de zusters moeten in hun kielzog volgen. Echter, de SS-ers hebben geen succes. Ook op de slaapzaal op zolder is het rustig, ook al wordt er achter de planken geschenen met een schijnwerper, maar er liggen ook heel veel dekens en ander beddengoed. Gelukkig geluiddempend. De zusters bidden hardop opdat een hoestje of eventuele niesbui overstemd zou worden…. Het bleef gelukkig ijzig stil…
.
..dat de Duitsers steeds meer argwaan krijgen: een van hen vermoedt dat onder de zusterkleding mannen schuil gaan…Hij krijgt de opdracht de zusters onder de kin te strijken, op zoek naar eventuele harde baardgroei…Ook dat levert geen resultaat op: er zitten geen mannen tussen. Eindelijk, na vier uur onderzoek vertrekken de SS-ers.. En de zusters slaken meer dan een zucht van verlichting. Zo tekent Jeu Veelen in zijn boekwerkje ‘Posterholt in de Tweede Wereldoorlog’ op.

…dat later zal blijken dat moeder overste op dat moment helemaal niet op de hoogte was van het verblijf van de onderduikers op zolder en dat de verzorgsters van de Polak-groep, mère Margriet en mère Lucretia, dit voor haar opzettelijk verzwegen hadden. Bij het “zolderbezoek” werd extra hard gepraat door beide zusters zodat enig geritsel achter de planken niet gehoord werd door de Duitse militairen.

…dat de zusters ook voor grote problemen komen te staan: voor al die honderden mensen moet ook brood gebakken en warm eten gekookt worden. En ook de was gedaan worden.”Wij hebben ons er vaak over verbaasd dat bijvoorbeeld in de grote zaal waar 80 mensen, arm en rijk, vuil en net, gezond en schurftig, bijeen huisden, geen ruzie voor kwam! Vrouwen moesten vaak op levensmiddelen uit, mannen durven niet goed de straat op. #Het ergste is het voor de kleine kinderen; al gauw is er een geval van difterie, maar gelukkig breidt de ziekte zich niet uit”,

…dat het ook bij de particuliere behelpen is: er is geen zeep of zeeppoeder meer. Ook geen steenkolen of elektriciteit. De avond valt en het is pikdonker. Er zijn strenge verduisteringsvoorschriften. Bij het schamele licht van een carbidlamp worden verhalen verteld en vooral de rozenkrans gebeden.

…dat de vrouw van een “heidense” ingekwartierd gezin optekende dat haar zoon met open mond stond te luisteren toen de litanie gebeden werd: “Arks des verbonden..bid voor ons”, “Deur des hemels..bid voor ons”. De jongen blijkt er geen snars van te begrijpen en vraagt: bidden wat is dat?

…dat intussen de armoede toe slaat ina alle hevigheid er zijn geen aardappels meer, de molens zijn stuk, er kan geen graan mer gemalen worden. Bomen worden gekapt om kachels te stoken. Veel huishoudens maken hun eigen “ziepnaat” van appels, koren wordt op het fornuis gebrand voor surrogaat-koffie en de mannen roken hun eigen teelt sigaret/sigaretten en steken die aan, met zogeheten “flumpe” oftewel houtflinters.

…dat Posterholt in eerdere oorlogsjaren een naar verhouding, redelijk welvarend dorp was, wat mede te danken was, aan de grensligging, aan de boeren en aan de aanwezigheid van het klooster en de opleidingen. De zusters waren selfsupporting op velerlei terrein, maar deden hun boodschappen ook bij de plaatselijke middenstand: Postert telde bescheiden en winkels met levensmiddelen textiel, en ook enkele slagers en bakkers, hadden hun nering. Een van die bakkers was de vader van schrijver dezes. Maar ook hij werd opgepakt voor de Arbeidseinsatz in Duitsland en kon toen ook geen brood meer bakken.
…dat hij vervolgens op transport werd gezet samen met collega-bakker Sjra Vosdellen wiens bakkerij ook aan de Hoofdstraat lag. Zij moesten naar Duitsland om daar brood te bakken voor de “gevangen” landgenoten, die er ook te werk gesteld werden. Dat uitstapje was maar van korte duur en en hoort eigenlijk thuis in een avonturen-roman. Wat was het geval? Als zoon van een timmerman had mijn vader, bakker Sef Biermans, fluks een blauw timmermanspotlood uit de werkplaats van zijn vader meegenomen.’s-Nachts voerden de twee bakkers hun plannetje uit: zij verfden met het potlood hun tongen blauw en in de vroege morgen lieten beiden hun tong zien aan de bewakers De Duitse SS-ers sloegen groot alarm: “Schwindsucht” oftewel tuberculose was uitgebroken! Grote paniek. Er volgde direct controle: niemand had op dat moment ook een blauwe tong en de twee bakkers werden uit voorzorg, snel op transport naar huis gezet..!

(Copyright en samenstelling: Jacques Biermans)

(Wordt vervolgd: Posterholt bevrijd en moet alsnog evacueren…(deel 6 en slot)



Posted in: algemeen, roerdalen