By december 24, 2017 12:23 pm Lees verder →

’t Wonjer van Postert: niveauverschil steeds kleiner bij jubilerende toneelvereniging Kunst en Vermaak; uitvoering met Posterse “touch”


Op de foto de vertolkers van het toneelstuk ’t Wonjer van Postert

Posterholt – We schreven het al eerder: de Posterholtse toneelclub Kunst en Vermaak heeft dit jaar weer een mooi avondje toneel op de planken gebracht, waarbij meer dan eens hartelijk gelachen kon worden; vanwege het robijnen jubileum van de toneelclub met een speciale Posterse inslag.

Vooral de vertaling naar plaatselijke personen en situaties – in woorden vertaald door good old Ger Roncken – wist het publiek gedurende 4 voorstellingen te amuseren en omgekeerd kon het publiek het ook waarderen.

De van orgine Belgische comedy werd door Roncken als Posterholt-kenner goed vertaald. Een wagen/auto in het Posters is inderdaaad eine wagel en stotteren is nog altijd in dit dialect sjtamele, hoewel daar toch nog wel eens tegen gezondigd werd; en “gaaroes neet “ is inderdaad authentieker dan “ helemoal neet”. Het zijn maar een details, maar toch..

Naast de couleur local in het spel genoot ik als liefhebber van dialecten van de taal. Neem nou Jeroen Clout die een bijna perfect Maastrichts sprekende L1-verslaggever moest neerzetten. Het lukte hem heel goed en hij hoefde het niet eens te hebben over “ouw kloete” of riestarters…
Ook in de rolverdeling op het toneel kwamen de juiste types naar voren. Henny Schmitz-Ridderbeks vertolkte als vrouwelijke koster weer een bijna onnavolgbare rol. Dat kwam meer dan eens tot uitdrukking en het publiek gierde van het lachen toen zij bijvoorbeeld tot twee keer toe bijna in de L1-microfoon kroop om jaar zegje naar heel Limburg te doen. Naast Hennie en Ger Roncken, de laatste als politieman Lamie ! -( waar was Rooie Bert in zijn motorrjeep overigens?) gooide Gertje Seegers heel knap bijna letterlijk haar hele lijf in de strijd als een van de bevallige dochters van een voormalige kasteleinse op de Donck. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de kastelein van het nog enige cafe in het zieltogende dorp, vertolkt door Hans Geraeds. Op zijn cafeterras werden plannen tot opleving en wederopstanding van het dorp bedacht, en uiteindelijk uitgevoerd:’ t Wonder van Postert – zijnde de verschijning van de H Gertruda aan de enige kwezel van het dorp – lokte massa’s volk naar het dorp. Het enige overgebleven café was al omgedoopt van café De Hel naar café De Hemel en de zaken floreerden in het dorp als nooit tevoren.Uiteindelijk was het de Wonjer-bedenkers wat te groots geworden, zeker toen er landelijke en internationaal interesse en onderzoek dreigde…en uiteindelijk niemand thuis gaf…

De van nature met een accent acterende Ina Toutenhoofd was de kwezel-rol op het lijf geschreven en speelde sterker dan ooit. Datzelfde gold ook voor Danielle Roncken die als kasteleinsdochter de verschijning moest uitbeelden;,zij deed dat met een voornaamheid en grote overtuigingskracht: een ongelovige zou zo maar kerks geworden zijn! Voor Job Derix was de rol van onderwijzer weg gelegd, goed gespeeld maar ik miste een beetje het belerende vingertje dat onderwijzers, zeker in die tijd, eigen was. Last but not least de kasteleinsrol: nooit eerder heb ik Hans Geraeds zo sterk zien acteren; hij zette die hoofdrol op een heel natuurlijke wijze neer en hij zou zo “in het echt” zomaar een café kunnen beginnen: goed van de tongriem gesneden, adrem en vakkundig kool en geit spaend, allemaal eigenschappen die een kastelein in de vingers moet hebben. Met zijn vertolking stak hij de doorgewinterde vrouwelijke koster en de ervaren politieman in deze comedy serieus naar de kroon.

Tilly Agouzoul -,zij kreeg afscheidsbloemen – mag terugblikken op een geslaagd laatste optreden als regisseuse en zij werd in die rol bijgestaan als assistente door Tessa Reinders.

Een vondst was overigens ook de muzikale bijdrage van de Posterse zaate hermeniej Onger Veurbehoud: enerzijds beoordeelde ik haar muzikale inspanningen als een onderdeel van het toneelstuk en anderzijds vond ik het een terechte serenade voor de 40-jarige toneelvereniging. En Posterholt hoeft zich met toneelvoorzitter Hans Geraeds ( gememoreerd in zijn dankwoord na afloop ) terecht geen toekomstzorgen te maken: er staat genoeg talent klaar om over tien jaar het gouden jubileumstuk op te voeren. Want wat was de rode draad in deze uitvoering: de onderlinge niveauverschillen worden steeds kleiner, ook natuurlijk een verdienste van oa de regie.

Rest mij ook nog de buhnebouwers van een compliment te voorzien en dat betreft: Ger Schmetzer, Jos Palmen, Jan Meijers, Hans Schmitz en Sjra Willems. Hetzelfde geldt voor Rick Bakker, verantwoordelijk voor licht en geluid.

Hoewel ik persoonlijk graag nog wat meer plaatselijke kwesties – bijv. van een mislukte DOP tot een beschamende herrie in de gemeenteraad om zomaar wat voorbeelden te noemen – verwerkt zou hebben, heb ik genoten. En met mij vele, zeer vele anderen, zo bleek uit het landurig applaus en reacties na afloop.

Jacques Biermans



Posted in: algemeen, roerdalen