By juli 17, 2016 4:10 pm Lees verder →

Tour 2016: Facebook Brief voor Dumoulin en Mollema op Facebook van oud-journalist Couwenhoven

Raymond Kerckhoffs Cycling heeft het bericht van Ron Couwenhoven gedeeld.
1 uur ·
Ground Control to Major Tom. Brief van mijn voormalig-Telegraaf collega Ron Couwenhoven aan Tom Dumoulin. Zeer lezenswaardig.
foto van Ron Couwenhoven.
foto van Ron Couwenhoven.
Ron Couwenhoven heeft 2 nieuwe foto’s toegevoegd.
20 uur ·
Column van Couwenhoven (15)

Brief aan Tom Dumoulin

Alweer 26 jaar geleden versloeg Erik Breukink aan het Lac du Vassivière Greg Lemond in de 45 kilometer lange tijdrit, waarin de Amerikaan een dag voor Parijs in het geel kwam. Daarna won nooit meer een Nederlander in een race tegen de klok. Maar nu flikte Tom Dumoulin het en met een overmacht van grote omvang. Tijd dus voor de derde brief, die ik in deze ronde aan de Limburger stuur.

Ground Control to Major Tom

Beste Tom,

Zwart als de nacht lag de schaduw van het drama op de Boulevard des Anglais in Nice over deze Tourdag, die zo feestelijk voor jou had moeten zijn. Je was blij, maar verdrietig tegelijk. Dit was de dag waar je van droomde: tijdritwinst in de Tour de France. Je maakte het helemaal waar, maar door de gruwelijk terreuraanslag aan de Côte d’Azur was er geen plaats voor feestmuziek, toeters en bellen en een stralende lach. Ik had bewondering voor de ingetogen manier, waarop je afstand nam van een overwinning die eigenlijk nog mooier was dan jouw triomf in Andorra Arcalis. Vier-en-tachtig mensen, die net nog intens genoten van een feestelijk vuurwerk, zomaar weg gerukt uit het leven. Je kon zien dat het diepe indruk op je maakte. Zoals ook de podiumscene met de truidragers en de minuut stilte, die jullie met de Tourdirectie en alle omstanders in acht namen, indrukwekkend was. Terecht zei je dat we niet mogen buigen voor terreur en dat het juist was dat er daarom ook op deze vijftiende juli gefietst werd in de Tour de France. En daarom is er ook nu deze Tourbrief.

Toen je in Bourg Andréol van het startpodium rolde voor jouw dolle rit door de Ardèche, schoot met één van de mooiste songs van David Bowie door het hoofd: Space Oddity. Hij schreef het al in 1969. Dus al eenentwintig jaar voor je geboren werd. Het gaat over een astronaut. Over Major Tom. Maar met een beetje fantasie kan het zo maar over jou gaan op deze bewogen dag.

Ground Control to Major Tom
Ground Control to Major Tom
Take your protein pills and put your helmet on
Ground Control to Major Tom (ten, nine, eight, seven, six)
Commencing countdown, engines on (five, four, three)
Check ignition and may God’s love be with you (two, one, liftoff)

Helm op. De spanning in je spieren. Het aftellen van de starter. De wil om van het podium af te sprinten als hij al bij ‘drie’ is. En dan: lift off! En weg denderde Tom Dumoulin in zijn high-tec rood-wit-blauwe TNO-pak, met zijn futuristische zonnebril, die hem twee ogen als die van een vurige kat gaf en zijn gestroomlijnde fiets. Voorzien van een dicht achterwiel en een gespaakt voorwiel, omdat maatje John Degenkolb dat aanbevolen had na zijn rit over het 37500 meter lange parkoers. De windstoten hadden de Duitser bijna van zijn fiets geblazen. ‘Neem dat risico niet,’ luidde het deskundige advies.

En weg was je. Gelijk in de ideale houding en met een stamp, waar de klasse vanaf droop. De hoofdstraat van Bourg Andrèol in op weg naar de top van de Côte Bourg Andrèol die 7 kilometer verder lag aan het einde van die altijd maar stijgende weg.

This is Ground Control to Major Tom
You’ve really made the grade
And the papers want to know whose shirts you wear
Now it’s time to leave the capsule if you dare

Je oortje kraakte. En stem zei: ‘Gaat prima, Tom! Snelste tussentijd. Tien seconden op Oliveira. Veertien op Tony Martin en 34 op Rohan Dennis! Klasse!’ Het tempo lag op 29 kilometer en 439 meter per uur. En dat op een weg die steeds met vijf procent steeg en een storm die recht in het gezicht stond. Iedereen volgde je ademloos. Je was zelfs al zeventien seconden sneller dan Chris Froome later op de dag. ’t Werd tijd om het gas helemaal open te draaien. Er volgden 21 kilometers op een plateau. Een beetje golvende weg. De wind had vrij spel.

This is Major Tom to Ground Control
I’m stepping through the door
And I’m floating in a most peculiar way
And the stars look very different today

Zei je wat? Zoals Major Tom: ‘Ik zweef nu op een heel bijzondere manier.’ Zo leek het wel. De wind beukte in je zij, maar je week geen millimeter van de kortste route. Je ging full speed. Ik heb het even uitgerekend. Die 21 kilometers tussen de top van de helling bij Bourg Andrèol en de afdaling die in Le Pont d’Arc reed je in 22 minuten en 29 seconden of met een uurgemiddelde van 56.041: zesenvijftig kilometer en 41 meter! Dat was 1400 meter per uur sneller dan Froome reed (54 km 782) en 2300 meter rapper dan de verbluffende Bauke Mollema (53 km 769). En dat in de tegenwind. De sterren zagen er deze dag totaal anders uit. Tony Martin? Twee minuten en 4 seconden achter na 28 kilometer. Fabio Cancellara? Op 3 minuten en 15 seconden aan de finish. De sterren van toen verbleekten onder het geweld dat je ontketende. Dit was een afscheid van de beste tijdrijders van de laatste tien jaar.

For here
Am I sitting in a tin can
Far above the world
Planet Earth is blue
And there’s nothing I can do

’t Was alsof je in een cocon zat. Onaantastbaar. Hemelhoog verheven boven al die anderen en alsof je dacht: ‘Kan ik het helpen? Mijn benen voelen goed. Ik doe mijn best. Ik kan zo nog wel dertig kilometer doorknallen.’ ’t Was adembenemend om naar te kijken. Dat bewegingloze lijf op dat fragiele fietsje. Je leek een onaantastbaar ruimteschip.

Though I’m past one hundred thousand miles
I’m feeling very still
And I think my spaceship knows which way to go
Tell my wife I love her very much she knows
Ground Control to Major Tom
Your circuit’s dead, there’s something wrong

Nou, Major Tom. Je vrouw zal wel trots op je zijn. Gaf je Ground Control nog antwoord, toen ze steeds maar weer positief nieuws in jouw oortje bliezen? Ik denk het niet. Je hield je ademhaling onder controle. De focus stond honderd procent op snelheid. Op de bochten en de verraderlijke windstoten die je daar overvielen. Er ging helemaal niets fout.

Can you hear me, Major Tom?
Can you hear me, Major Tom?
Can you hear me, Major Tom?
Can you “Here am I floating ‘ round my tin can
Far above the moon
Planet Earth is blue
And there’s nothing I can do”

Daar denderde je de laatste helling af. Op weg naar de streep in La Caverne. Je vloog. Zelfs op die laatste stijgende meters. Dat werd nog een lange zit op die vermaledijde stoel, terwijl je benen smeekten om massage. Waarom staat die hot seat daar eigenlijk? Het is een martelwerktuig, waarin de helden van de dag tentoongesteld worden als etalagepoppen.Het lijkt me geen pretje er zo lang te moeten zitten, terwijl je net een topprestatie hebt geleverd. Dacht je misschien nog even terug aan die miserabele eerste week van de Tour? Of aan je allereerste Tourdag op Corsica, toen je drie jaar terug als volslagen no-body in de allereerste rit een demarrage in de eerste kilometer net nog zag vastlopen? Ik weet het niet, maar vandaag ging alles goed. Je zweefde ver weg. Ongrijpbaar. Het was onaards. Proficiat!

En dan moet ik natuurlijk nog iets kwijt over Bauke Mollema. Gisteravond maakte hij zich nog druk over zeven luttele secondjes die Mauro Quintana zomaar cadeau kreeg van de jury. Vandaag blies hij hem weg en smeerde de Colombiaan 1 minuut en 2 seconden aan. Hij won ook 48 seconden op Adam Yates en landde op een voorlopig veilige tweede plek in het klassement op 1 minuut en 47 tellen van Chris Froome. De heren hebben hun posities stevig in handen. Waar was de Bauke Mollema met zijn waardeloze tijdrit uit 2014 en zijn verprutste proloog van Utrecht? Verdwenen! Zijn vorm is van hetzelfde hoge niveau als dat van jou.

Toen hij van het plankier rolde kon je het al zien. Een prachtige, overtuigende tred. Het lichte wiegen van het lijf om de enorme versnelling in gang te houden. De tong die in de slotkilometers steeds verder uit zijn mond hing. Er straalde wilskracht van hem af. Hij denderde de streep over na 52 minuten en 9 seconden. Slechts 51 seconden trager dan specialist Froome, maar veel sneller dan de andere klassementsmannen. Hij is op weg naar het podium in Parijs. Dat is sinds Erik Breukink in 1990 (!) derde werd niet meer gebeurd. Mollema is buitengewoon in orde. Wat gaat dat nog opleveren in de komende dagen in de bergen?

Nou Tom, dit was in alle opzichten een dag die we niet snel zullen vergeten. Door het drama in Nice, maar ook door de ongehoorde prestaties van jou en Bauke op de wegen van de Tour.

Met vriendelijke groet,

Ron Couwenhoven

Op de foto’s:
(Hier niet gepubliceerd)
1. Herdenking van de slachtoffers van de terreuraanslag in Nice.
2. Bauke Mollema reed de beste rijdrit uit zijn carrière.

5 vind-ik-leuks



Posted in: algemeen